Rózne aminokwasy oraz polipeptydy

Substancje, które nie mają pobudzającej zdolności do wytwarzania właściwych przeciwciał, lecz zdolne są do łączenia się z gotowymi już przeciwciałami Landsteiner nazwał resztkowymi antygenami, czyli haptenami. To samo dotyczy i węglowodanów, które są: RapItonami i mogą wpływać na białko, nadając mu inne cechy swoistości. Pod wpływem enzymów proteolitycznych antygen tracąc białko nie jest zdolny do wywołania wytwarzania się ciał odpornościowych. Tak samo strącenie białek wysoką ciepłotą. pozbawia ciała właściwości antygenach. Czytaj dalej Rózne aminokwasy oraz polipeptydy

Banka jajowodowa

Na dnie lejka, który jest, jak wiemy, zaczątkiem, z którego rozwinął się cały przewód Miillera (p. rozwój l), widniej e drobny – otwór brzuszny jajowodu (ostium abdominale tubae). W przypadkach gdy jajnik jest umieszczony w dole jajnikowym (fossa orarica) wymieniony otwór zapewnia swobodne połączenie narządów płciowych wewnętrznych (jajowód, macica) samicy z wielką jamą otrzewną, natomiast wówczas, gdy jajnik tkwi zamknięty w jamie jajnikowej (bursa orarica), to połączenie jajowodu z jamą otrzewnej jest przerwane. Tuż poza lejkiem, a więc w kierunku macicy, jajowód nieco się rozszerza, tworząc – bańkę jajowodową (ampulla tubaria). Bańka jajowodowa odznacza się dużymi rozmiarami szczególnie u Suidae. Czytaj dalej Banka jajowodowa

ciesn maciczna

Dzięki lekkiemu spłaszczeniu dają uteri). Oddziela je od siebie silniej lub słabiej zaznaczona – cieśń maciczna (isthmus uteri. ). Szczelinowate światło trzonu ma nazwę – jamy macicznej (carum. uteri). Czytaj dalej ciesn maciczna

Tego rodzaju macice ujmujemy pod nazwa macicy podwójnej

Tego rodzaju macice ujmujemy pod nazwą macicy podwójnej (uterus duple). W przypadkach tych jedynie części pochwowe przewodów Mullera wykazują pewną skłonność do zespolenia się, które nie prowadzi jednak do powstania pochwy pojedynczej (Didelphia ). Wzdłuż całej krawędzi bocznej macicy ciągnie się na różnej głębokości szczątkowy przewód Gartnera (ductus epoophori Gartneri), stanowiący jedyną pozostałość po przewodzie Wolffa (ductus Wolffi), który u samców pełni tak ważną rolę. Ażeby skończyć ze szczegółową analizą budowy szyjki macicznej zaznaczymy, że może ona zachowywać się w stosunku do pochwy dwojako. Koniec jej zatem przechodzi w pochwę albo bez wyraźnej granicy (Carnirora), albo też koniec ten wtłacza się do pochwy jak korek do butelki (H. Czytaj dalej Tego rodzaju macice ujmujemy pod nazwa macicy podwójnej

miesniówka maciczna

W sercu krwi i komór sercowych, a w macicy płodu z jamy macicznej w czasie porodu, przy czynnym udziale umięśnienia brzusznego. Poza tym mięśniówka maciczna (myometrium) kurczy się prawdopodobnie i na początku wykonywania aktu płciowego, po czym następuje rozkurcz, powodujący działanie ssące macicy na nasienie; działanie to ułatwia przedostanie się nasienia z pochwy do jamy macicznej. U ssaków u których wytrysk nasienia odbywa się wewnątrz przewodu szyjkowego (wejacuiatio intracerricaiis}, w przeciwieństwie do wytrysku w głąb pochwy (vejaculatio in tra vagina lis), pasma mięśniowe podłużne szyjki macicznej podlegają skurczowi, co powoduje otwarcie otworu macicznego zewn. (orificium uteri ex t. ), W czasie ciąży macica podlega niepomiernemu powiększeniu, ściany jej ulegają ścieńczeniu, a rniocyty wydłużają się dziesięciokrotnie, a niekiedy i więcej. Czytaj dalej miesniówka maciczna

Warstwe najbardziej zewnetrzna stanowi lacznotkankowa

Warstwę najbardziej zewnętrzną stanowi łącznotkankowa, wyposażona w liczne włókna sprężyste-przydanka (adrentitia). Drugą warstwą jest – mięśniówka gładka (rnuscularis), składająca się z pasem zewnętrznych – podłużnych (longitudinalis) i z pasem umieszczonych dośrodkowo – okreżnych (circularis j, które u wejścia do pochwy tworzą rodzaj – zwieracza pochwy (sphincter vaginae). W czasie kopulacji skurcze pasem okrężnych dostosowują ściany pochwy do kształtu powierzchni narządu kopulacyjnego, zapobiegając w ten sposób wyślizgnięciu się jego oraz wyciekowi na zewnątrz nasienia, skurcz zaś pasem podłużnych opuszcza macicę, ustawiając jej szyjkę w ten sposób, że albo otwór macicy zewnętrzny odpowiada dokładnie otworowi zewnętrznemu cewki moczowej samca (orificium. urethrae ex t. ), albo też proces ten ułatwia w niektórych przypadkach przenikanie żołędzi (glans penis) do wnętrza rozchylonej szyjki macicznej (cerrix uteri). Czytaj dalej Warstwe najbardziej zewnetrzna stanowi lacznotkankowa

Dla celów zwilzania zatoki moczowoplciowej sluza dwie pary gruczolów sluzowych

Dla celów zwilżania zatoki moczowopłciowej służą dwie pary gruczołów śluzowych. Są to: gruczoly przedsionkowe większe (glae. vestibulares maj. Bartholini), umieszczone w części górnej zatoki, oraz skupienie drobnych gruczołów, opisywane pod nazwą gruczołów przedsionkowych mniejszych (glae. vestibulares min. Czytaj dalej Dla celów zwilzania zatoki moczowoplciowej sluza dwie pary gruczolów sluzowych

Zatoka moczowo-plciowa

Zatoka moczowo-płciowa (sinus urogenitalis), zwana również, choć niesłusznie, – przedsionkiem pochwy (restibulum: vaginae), jest jamą do której uchodzi zarówno pochwa – wejściem do pochwy (iniroitus vaginae), jak i – cewka moczowa żeńska (urethra femcnina), która ze swej strony otwiera się na zewnątrz w obrębie podłużnej – szpary muszlowej(sromowej) (rima vulvae), ograniczonej – wargami muszlowymi (sromowymi). U przeważającej większości ssaków zatoka moczowopłciowa żeńska jest jamą nader płytką, lecz obszerną i tym się różni od zatoki moczowopłciowej męskiej, która ulega znacznemu wydłużeniu i zcieńczeniu wskutek powstania członka kopulacyjnego. Na dnie zatoki moczowo-płciowej (fundus sinus urogenitalis) widnieje w górze – wejście do pochwy (introitus vaginae), a tuż pod nim mały- otwór cewki wewn. (orificium urethrae ext. ) , pod którym znajduje się u Ruminantia i u Suidae ślepy – zachyłek podcewkowy (direrticulum suburethrale), którego znaczenie nie jest jeszcze wyjaśnione. Czytaj dalej Zatoka moczowo-plciowa

Lechtaczka

Łechtaczka (clitoris) jest odpowiednikiem. narządu kopulacyjnego samców z tym jednak zastrzeżeniem, iż jest pozbawiona ciała jamistego cewki moczowej (corpus cavernosum. urethrae) i że jest znacznie słabiej rozwinięta. Słaby jej zazwyczaj rozwój tłumaczy się tym, że nie pełni ona roli narządu kopulacyjnego, lecz jest jedynie narządem zmysłowym, bardzo czułym na podrażnienia płciowe wskutek dużego zagęszczenia receptorów dotykowych. W łechtaczce, składającej się z dwóch symetrycznych – ciał jamistych łechtaczki (corpora caremosa clitoridis), wykazujących zasadniczo tę samą budowę, jaka charakteryzuje męski narząd kopulacyjny rozróżniamy: dwie – odnogi (crura clitoridie), przymocowujące się do miednicy, – trzon łechtaczki (corpus) i wreszcie – żołądź łechtaczki (glans clitoridie), mniej lub więcej okrytą napletkiem, W skórze żołędzi, która przybrała postać śluzówki, znajdują się liczne, wrażliwe na dotyk, ciałka czuciowe, podobnie jak w żołędzi członka męskiego. Czytaj dalej Lechtaczka

Budowa-sutka

Budowa-sutka (mamma) przedstawia się następująco. Rozróżniamy w nim przede wszystkim – trzon sutka (Colpus mammae) oraz odchodzącą od niego – brodawkę sutkową (papiila mammalis). Trzon ma zazwyczaj postać półkulistą i jest osadzony szeroką – podstawą (basie mammae) na powierzchni tułowia. Stanowi on skupienie gruczołowe, umieszczone w zrębie łącznotkankowym. Brodawka sutkowa, zawierająca przewody wydzielające, posiada zazwyczaj uwłosienie uwstecznione i zabarwienie różowe lub ciemne. Czytaj dalej Budowa-sutka