PRZECIWCIALA

PRZECIWCIAŁA H. PRZECIWCIAŁA Przeciwciała których właściwością jest reagowanie swoiste z antrgener powstawanie pod wpływem antygenu, -powodują występowanie odczynów różniących się między sobą. Powstaje więc odczyn trącania, czyli precypitacji, aglutynacji, rozpuszczania bakterii, czyli bakteriolizy, rozpuszczania czerwonych krwinek, czyli hemolizy, rozpuszczania obcych komórek, czyli cytolizy i wreszcie – odczyn wiązania toksyny. W związku z rozmaitością i charakterem tych odczynów nazwano przeciwciała odpowiednio do odczynów przez nie wywoływanych. Na obcogatunkowe białko powstają więc jako reakcja precypityny, które strącają się wraz z białkiem antygenowym. Czytaj dalej PRZECIWCIALA

dojrzewanie pecherzyków Graafa

Jest rzeczą stwierdzoną, że mięśniówka lejka (infundibulum) powoduje tak ścisłe przyleganie lejka do punktu jajnika, w którym w danej chwili odbywa się jajkowanie (ovulatio), że jajo nie posiada innej drogi do wyboru jak tę, która prowadzi do otworu brzusznego jajowodu. U niektórych ssaków (np. królik, kot) pobudzenie ustroju samicy, jakie towarzyszy aktowi kopulacji, nie tylko przyśpiesza dojrzewanie pęcherzyków Graafa i owulację, lecz również powoduje wzmożenie perystaltyki jajowodu, przyśpieszającej posuwanie się jaja. Ostatnią warstwę ściany jajowodu stanowi – śsluzówka (mucosa), o jednowarstwowym, walcowatym nabłonku migawkowym, którego rzęski są skierowane podczas ruchu w kierunku domacicznym. Tego rodzaju ruch rzęsek hamuje wprawdzie posuwanie się czynnych plemników, sprzyja natomiast zmianie położenia biernego jaja. Czytaj dalej dojrzewanie pecherzyków Graafa

Najwyzszy stopien dwudzielnosci macicy stwierdzamy u Proboseidea

Najwyższy stopień dwudzielności macicy stwierdzamy u Proboseidea i u wielu z pośród Rodentia, li których podział macicy sięga tak daleko, że graniczy już z ukształtowaniem typu macicy podwójnej (uterus duplex), charakteryzującej MarsupiaIia. W macicy dwurożnej (uterus bicornis), cechującej Insectirora, Rodentia, Chirop tera, Perissodactyla, Orinae, Caprinae, Suidae i Prosimiae, okolice otworów macicznych jajowodów- wyciągają się pod postacią mniej lub więcej wydłużonych, symetrycznych – rogów macicznych h (cornua uterina), których światła – zachyłki rożne (recessus cornuales) łączą się ze światłem jamy macicznej. W za- kończeniach zachyłków rożnych otwierają się jajowody, dno zaś, oddzielające od siebie obydwa rogi maciczne, przybiera postać – wcięcia dennego (incisura fundica). Rozumie się samo przez się, że typ macicy dwurożnej stanowi wyższy szczebel ewolucyjny zespolenia przewodów Miillera, aniżeli macica typu dwudzielnego. W typie macicy pojedynczej (uterus simplex), występującej u Chiroptera, u Primates i u Hominidae , zespolenie części macicznych przewodów Miillera jest zupełne, wskutek czego jama maciczna tworzy jedną nie powikłaną całość, jak to się dzieje w macicy dwurożnej, dzięki obecności zachyłków. Czytaj dalej Najwyzszy stopien dwudzielnosci macicy stwierdzamy u Proboseidea

Skurcz tych miesni wysuwa macice nieco ku przodowi

Skurcz tych mięśni wysuwa macicę nieco ku przodowi w czasie kopulacji, co biorąc razem z uwagami, podanymi poprzednio, wskazuje na to, że ustrój samicy, a w szczególności jej macica, nie zachowują się tak biernie w trakcie aktu płciowego, jak to sobie dawniej wyobrażano. Gdy jednak mięśniówka macicy jest tylko układem mechanicznym tego narządu, to śluzówka maciczna (mucosa vel endometrium. ) stanowi właściwy narząd pośredniczący między ustrojem samicy i ustrojem płodu. Śluzówka macicy jest pokryta walcowatym nabłonkiem jednowarstwowym, wyposażonym w rzęski, których ruch czynny jest skierowany w kierunku otworu macicznego zewnętrznego. Spoczywa ona bezpośrednio na mięśniówce (brak podśluzówki) i jest opatrzona wielką ilością cewkowych – gruczołów macicznych (glae. Czytaj dalej Skurcz tych miesni wysuwa macice nieco ku przodowi

okres spoczynku jajników

Teraz następuje okres spoczynku jajników, czego oznaką jest odtworzenie zniszczonej śluzówki, powrót jej do poprzedniej grubości oraz zwężenie naczyń. Powyższy przebieg współpracy jajników i macicy przebiega w różnorodny sposób u poszczególnych ssaków. Dokładne informacje o tym znajdują się w podręcznikach fizjologii i endokrynologii. Tak się sprawa przedstawia w przypadkach nie zapłodnienia Gdy jednak jajo zostało zapłodnione, jaja, a więc w braku stanu ciąży (graviditas). to przygotowana przez ciało żółte jajnika śluzówka maciczna oraz jej naczynia biorą czynny udział w tworzeniu łożyska (placenta), przydatku płodowego o charakterze mixtum. Czytaj dalej okres spoczynku jajników

u kobiety istnieje zatem jedna – szczelina sromowa

Po każdej stronie przyczepu warg znajduje się ukryty pod przeistoczoną skórą- m. opuszkowo-jamisty (m. bulbooarernosus), posiadający kształt pierścienia, otaczającego zarówno muszlę (m. constrictor vulrae I) jak i zatokę moczowo-płciową (m. constrictor vestibulil), Kurcząc się mięsień ten zaciska szczelinę muszlową (sromową) oraz zwęża zatokę moczowo-płciową. Czytaj dalej u kobiety istnieje zatem jedna – szczelina sromowa

zaburzenia w ustroju matczynym

Pokarm, jaki otrzymuje noworodek od swej matki – mleko (Zac) jest nie tylko pokarmem w przyjętym tego słowa znaczeniu, lecz zawiera ponadto składniki swoiste, o charakterze hormonalnym. Niejednokrotnie stwierdzono, że zaburzenia w ustroju matczynym wywołują taki lub inny oddźwięk w ustroju dziecka i że skład chemiczny mleka jest gatunkowo swoisty, przystosowany do wymagań danego ustroju. Z powyższego wynika, że różnice anatomiczne w budowie sutków są wykładnikiem ich różnic fizjologicznych. Znaczenie układu sutkowego w świecie ssaków jest wystarczająco podkreślone w samej ich nazwie; Mammalia. (Oczywiście możnaby znaleźć i inne równie dobre podstawy, wyróżniające tę – klasę spośród innych klas kręgowców). Czytaj dalej zaburzenia w ustroju matczynym

Zraz mlekotwórczy wykazuje budowe zlozonego, merokrynicznego gruczolu pecherzykowego

Do zatoki mlekonośnej uchodzi zmienna ilość – przewodów mlekonośnych (ductus lactiferi), będących przewodami wydzielniczymi – zrazów mlekotwórczych (Lobi mammales). Zraz mlekotwórczy wykazuje budowę złożonego, merokrynicznego gruczołu pęcherzykowego. Poszczególne – pęcherzyki (acini) jego są w stanie czynnym (lactatio I) wysłane jednowarstwowym nabłonkiem walcowatym, wytwarzającym w swym wnętrzu kropelki tłuszczowe, wydalane następnie do światła pęcherzyka. Obwodowo od nabłonka wydzielniczego są rozsypane mięśniowo-nabłonkowe – komórki koszykowate. Zrazy mleko twórcze są otoczone tkanką łączną (mogącą przybrać postać tkanki tłuszczowej), która przenika wraz z naczyniami i nerwami między poszczególne pęcherzyki wydzielnicze. Czytaj dalej Zraz mlekotwórczy wykazuje budowe zlozonego, merokrynicznego gruczolu pecherzykowego

Wiekszosc hormonów posiada ten sam sklad chemiczny u wszystkich ssaków

Większość hormonów posiada ten sam skład chemiczny u wszystkich ssaków (i w ogóle u kręgowców), z czego wynikałoby, że reakcja tkanek na zadziaływanie danym hormonem zależy nie tyle od jego charakteru, ile od swoistości gatunkowej narządów, od podłoża na które wpływa hormon. Innymi słowy, każdy ssak dyskontuje na swój własny sposób bodźce hormonalne i odpowiednio na nie reaguje. Budowa gruczołów dokrewnych bywa bardzo różnorodna, wspólną jednak ich cechą jest obfitość unaczyniających je naczyń krwionośnych, a częstokroć ich bogate unerwienie, zwłaszcza ze strony układu współczulnego. Analizę poszczególnych gruczołów rozpoczniemy od – przysadki mozgowej, której działalność zazębia się w najprzeróżnorodniejszy sposób o przejawy wydzielnicze pozostałych przedstawicieli układu dokrewnego. 1) Przysadka mózgowa (hypophysis cerebri s. Czytaj dalej Wiekszosc hormonów posiada ten sam sklad chemiczny u wszystkich ssaków