ANTYGENY

ANTYGENY Jak już wiemy, antygenami nazywamy ciała, które wprowadzone do ustroju w stanie nie zmienionym wywołują powstawanie w nim specjalnych ciał, posiadających zdolność wiązania się z antygenami i przez to zmieniania ich właściwości. Antygenami są różne drobnoustroje, komórki ustrojowe i ciała białkowe, to jest ciała posiadające budowę złożoną i dużą drobinę chemiczną. Prócz tego antygenami mogą być różne jady bakteryjne – jako wytwory przemiany materii drobnoustrojów. Ciało bakteryjne składa się z białka, lipidów i węglowodanów albo wolnych, albo powiązanych między sobą w postaci tzw. sympleksów. Czytaj dalej ANTYGENY

Wchlanianie do krwi toksyn bakteryjnych wywoluje powstawanie antytoksyn

Wchłanianie do krwi toksyn bakteryjnych wywołuje powstawanie antytoksyn, które zobojętniają jady. Wprowadzenie enzymów powoduje powstawanie we krwi antyenzymów, wprowadzenie zaś obcych krwinek wywołuje powstawanie hemolizyn, które rozpuszczają wprowadzone krwinki czerwone. Jeżeli wprowadzimy do ustroju obce komórki lub tkanki, to we krwi zjawiają się cytolizyny lub cytotoksyny, skierowane przeciwko tym komórkom lub tkankom. Nie wiadomo, czy istnieją liczne przeciwciała w związku z różnymi zmianami antygenu jako jednostki chemicznej, czy też istnieje jedno tylko ciało, które wykazuje różne działanie w zależności od rodzaju antygenu lub warunków, w jakich przebiega reakcja. Zinsser twierdzi, że działanie ,przeciwciała zależy od podłoża, na które dane przeciwciało działa i od stanu fizycznego środowiska. Czytaj dalej Wchlanianie do krwi toksyn bakteryjnych wywoluje powstawanie antytoksyn

Antytoksyny u takich ludzi chronia ich przed zachorowaniem

Antytoksyny u takich ludzi chronią ich przed zachorowaniem. Obecność antytoksyn u ludzi zdrowych została wyzyskana do prób klinicznych w postaci próby Schicka w błonicy, Dicka w płonicy oraz Brokmana i Przesmyckiego w czerwonce, Próba Schicka polega na tym, że jeżeli wprowadzimy pod skórę jad błoniczy, to w miejscu wstrzyknięcia powstanie stan zapalny . Stan zapalny powstanie tylko wtedy, gdy we krwi brak antytoksyny. Jeżeli ona z tych czy innych powodów znajduje się w ustroju, to stan zapalny nie powstanie. Brak więc odczynu zapalnego świadczy, że w ustroju są przeciwjady na jad błoniczy i ustrój taki jest przed chorobą zabezpieczony. Czytaj dalej Antytoksyny u takich ludzi chronia ich przed zachorowaniem

Banka jajowodowa

Na dnie lejka, który jest, jak wiemy, zaczątkiem, z którego rozwinął się cały przewód Miillera (p. rozwój l), widniej e drobny – otwór brzuszny jajowodu (ostium abdominale tubae). W przypadkach gdy jajnik jest umieszczony w dole jajnikowym (fossa orarica) wymieniony otwór zapewnia swobodne połączenie narządów płciowych wewnętrznych (jajowód, macica) samicy z wielką jamą otrzewną, natomiast wówczas, gdy jajnik tkwi zamknięty w jamie jajnikowej (bursa orarica), to połączenie jajowodu z jamą otrzewnej jest przerwane. Tuż poza lejkiem, a więc w kierunku macicy, jajowód nieco się rozszerza, tworząc – bańkę jajowodową (ampulla tubaria). Bańka jajowodowa odznacza się dużymi rozmiarami szczególnie u Suidae. Czytaj dalej Banka jajowodowa

Najwyzszy stopien dwudzielnosci macicy stwierdzamy u Proboseidea

Najwyższy stopień dwudzielności macicy stwierdzamy u Proboseidea i u wielu z pośród Rodentia, li których podział macicy sięga tak daleko, że graniczy już z ukształtowaniem typu macicy podwójnej (uterus duplex), charakteryzującej MarsupiaIia. W macicy dwurożnej (uterus bicornis), cechującej Insectirora, Rodentia, Chirop tera, Perissodactyla, Orinae, Caprinae, Suidae i Prosimiae, okolice otworów macicznych jajowodów- wyciągają się pod postacią mniej lub więcej wydłużonych, symetrycznych – rogów macicznych h (cornua uterina), których światła – zachyłki rożne (recessus cornuales) łączą się ze światłem jamy macicznej. W za- kończeniach zachyłków rożnych otwierają się jajowody, dno zaś, oddzielające od siebie obydwa rogi maciczne, przybiera postać – wcięcia dennego (incisura fundica). Rozumie się samo przez się, że typ macicy dwurożnej stanowi wyższy szczebel ewolucyjny zespolenia przewodów Miillera, aniżeli macica typu dwudzielnego. W typie macicy pojedynczej (uterus simplex), występującej u Chiroptera, u Primates i u Hominidae , zespolenie części macicznych przewodów Miillera jest zupełne, wskutek czego jama maciczna tworzy jedną nie powikłaną całość, jak to się dzieje w macicy dwurożnej, dzięki obecności zachyłków. Czytaj dalej Najwyzszy stopien dwudzielnosci macicy stwierdzamy u Proboseidea

wiekszosc gruczolów dokrewnych wytwarza nie jeden rodzaj hormonu

Jest rzeczą prawdopodobną, że większość gruczołów dokrewnych wytwarza nie jeden rodzaj hormonu, lecz pewną ich ilość o różnorodnym charakterze czynnościowym. O znaczeniu poszczególnych hormonów będą wzmianki poniżej, obecnie zaznaczę tylko, że są to czynniki nader energiczne, a więc przejawiające swą działalność w ilościach nikłych, niekiedy wprost fantastycznie drobnych, tym niemniej jednak zapewniających w warunkach prawidłowych niezbędną – równowagę hormonalną ustroju. Sprawność czynnościowa gruczołów dokrewnych może wykazywać cztery zasadnicze rodzaje: – czynność prawidłową, – nadczynność, – podczynność i wreszcie – odchylenia nieprawidłowe. Drobne odchylenia ilościowe w działalności gruczołów dokrewnych rozstrzygają wraz z zadatkami dziedzicznymi o konstytucji danego osobnika, tj. o jego wartości- morfologicznej, fizjologicznej i patologicznej. Czytaj dalej wiekszosc gruczolów dokrewnych wytwarza nie jeden rodzaj hormonu

Przedoperacyjna chemioradioterapia w przypadku raka przełyku AD 8

Chemioradioterapia była związana z niską częstotliwością wysokiej jakości efektów toksycznych i mogła być podawana jako leczenie ambulatoryjne. Przedoperacyjne leczenie nie spowodowało większej zachorowalności pooperacyjnej ani wczesnej śmiertelności w tej grupie w porównaniu z grupą operacyjną. Pacjenci leczeni neoadiuwantową radiochemioterapią, a następnie operacją mieli o 34% mniejsze ryzyko zgonu w trakcie obserwacji (współczynnik ryzyka 0,657). Schemat chemioradioterapii został opracowany na podstawie naszych doświadczeń z poprzedniego badania fazy 2, w którym zastosowano te same dawki radioterapii i chemioterapii. Czytaj dalej Przedoperacyjna chemioradioterapia w przypadku raka przełyku AD 8

Przedoperacyjna chemioradioterapia w przypadku raka przełyku AD 5

Dwaj pacjenci, którzy zostali losowo przydzieleni do grupy chemioadioterapeutycznej, wycofali zgodę i nie zostali włączeni do analizy. Charakterystyka pacjentów z resekcyjnym rakiem przełyku lub Esophagogastric-Junction, według grupy leczenia. Czynniki prognostyczne były dobrze zrównoważone pomiędzy dwiema grupami terapeutycznymi. W obu grupach mediana wieku wynosiła 60 lat; 134 spośród 178 pacjentów (75%) w grupie stosującej chemioadioterapię stanowiły mężczyźni, w porównaniu z 152 z 188 pacjentów (81%) w grupie chirurgicznej. Czytaj dalej Przedoperacyjna chemioradioterapia w przypadku raka przełyku AD 5

Tofacitinib, doustny inhibitor kinazy Janus, w aktywnym wrzodziejącym zapaleniu jelita grubego AD 5

Pacjenci z brakującymi danymi byli uważani za niereagujących. Nie dokonano żadnych korekt w przypadku wielokrotnych porównań. Przeprowadzono analizę wrażliwości dla odpowiedzi klinicznej, w której pacjenci otrzymujący placebo wycofani z powodów niezwiązanych z leczeniem byli uważani za odpowiadających w podejściu najgorszego scenariusza . Aby porównać spójność wpływu leczenia badanego na odpowiedź kliniczną z placebo i tofacitinibem w dawce 0,5 mg, 3 mg, 10 mg lub 15 mg dwa razy na dobę, wykonaliśmy jedną wcześniej zaplanowaną analizę podgrup (zgodnie z wcześniejszym użyciem lub niewykorzystaniem terapii anty-TNF), jak również wiele analiz podgrup post hoc (w zależności od płci, wieku, masy ciała, wskaźnika masy ciała, czasu trwania wrzodziejącego zapalenia jelita grubego, zajętego obszaru okrężnicy, wyjściowego całkowitego wyniku Mayo, stężenia CRP na początku, wyjściowej kalprotektyny kałowej stężenie i stosowanie glukokortykoidu i mezalaminy w punkcie wyjściowym). Czytaj dalej Tofacitinib, doustny inhibitor kinazy Janus, w aktywnym wrzodziejącym zapaleniu jelita grubego AD 5