Kompleksowa terapia ekstensywnie lekoopornej gruźlicy ad 8

Mniej niż 20% badanych pacjentów było wcześniej przyjmowanych do szpitala. Jest więc nieprawdopodobne, że szpitalne zakażenie gruźlicy o wysokiej oporności stanowiło chorobę w tej grupie. Rzeczywiście, u pacjentów w Peru, szeroko oparta na lekach gruźlica prawdopodobnie odzwierciedlała progresywne nabywanie mutacji lekooporności podczas sekwencyjnego narażenia na nieadekwatne schematy leczenia; pacjenci z gruźlicą o dużej oporności na leki otrzymywali jeszcze wcześniejszą terapię niż pacjenci z wielolekooporną gruźlicą, którzy wcześniej byli leczeni. Rozwój gruźlicy o dużej oporności na leki jest nieunikniony, gdy stosuje się środki do wstrzykiwania i fluorochinolony, ze względu na selekcję spontanicznie występujących opornych mutantów .5,5,46 Szybkość i stopień pojawienia się oporności mogą jednak wynikać z ostrożnego stosowania tych środków. Opór ten prawdopodobnie odzwierciedla niebezpieczeństwo stosowania leków drugiej linii w niekontrolowanych sytuacjach lub w ramach niewłaściwych schematów.47 W Peru, podobnie jak w wielu krajach, prywatni lekarze przepisywali aminoglikozydy i fluorochinolony na gruźlicę, zanim środki te zostały formalnie wprowadzone jako część schematów leczenia. Czytaj dalej Kompleksowa terapia ekstensywnie lekoopornej gruźlicy ad 8

Nieobecność błędu płci w skierowaniu pacjentów do cewnikowania serca ad

Dane te, wraz z wynikami badań wysiłkowych, zostały prospektywnie wprowadzone do skomputeryzowanego systemu informacji medycznej13. Prognozy lekarzy
Każdy kardiolog w centrum medycznym, który skierował pacjentów do laboratorium ćwiczeń, został poproszony o użycie standardowego formularza do zapisania kluczowych elementów historii każdego pacjenta (w tym opisów bólu w klatce piersiowej) przed badaniem, wraz z jego subiektywnym oszacowaniem prawdopodobieństwa, że angiografia wykazałby jakąkolwiek obturacyjną chorobę wieńcową, ciężką chorobę wieńcową i pozostawioną główną chorobę wieńcową oraz prawdopodobieństwo przeżycia po jednym, trzech i pięciu latach obserwacji. W sumie 15 kardiologów uczestniczyło w tym badaniu. Angiograficzne dowody jakiejkolwiek obturacyjnej choroby tętnic wieńcowych zdefiniowano jako zwężenie 75 procent lub więcej w co najmniej jednym z trzech głównych systemów tętnic wieńcowych serca14. Ciężka choroba wieńcowa została zdefiniowana jako trójnaczyniowa lub lewa główna choroba wieńcowa (z . Czytaj dalej Nieobecność błędu płci w skierowaniu pacjentów do cewnikowania serca ad

Nieobecność błędu płci w skierowaniu pacjentów do cewnikowania serca

Ostatnie doniesienia zwróciły uwagę na różnice w diagnostycznym i terapeutycznym podejściu lekarzy do mężczyzn i kobiet ze stwierdzoną lub podejrzewaną chorobą wieńcową1-7. Tobin i współpracownicy stwierdzili, że tylko 4 procent kobiet z nieprawidłowym skanu radionuklidów podczas ćwiczeń zostało skierowanych przez swoich lekarzy do cewnikowania serca, w porównaniu z 40 procentami mężczyzn z podobnymi wynikami1. Kolejne badania wykazały niższą częstość występowania w kierunku cewnikowania serca u kobiet niż u mężczyzn hospitalizowanych z powodu zawału mięśnia sercowego2,3,6,7 i innych objawów choroby wieńcowej3. Chociaż kobiety różnią się od mężczyzn późniejszym wystąpieniem choroby wieńcowej i mniejszą częstością występowania choroby w danym wieku, 8-11 prób kontrolowania tych czynników nie wyeliminowało zaobserwowanych różnic, pozostawiając otwartą możliwość, że różnice w lekarzach podejmowano decyzje w oparciu o płeć pacjenta. Dostarczenie ostatecznych dowodów na uprzedzenia seksualne wymagałoby wykazania, że lekarze podejmowali różne decyzje dotyczące leczenia pacjentów, którzy byli podobni, z wyjątkiem ich płci12. Czytaj dalej Nieobecność błędu płci w skierowaniu pacjentów do cewnikowania serca

Ograniczenie potrzeby amniopunkcji u kobiet w wieku 35 lat lub starszych ze wskaźnikami surowicy do badań przesiewowych

Obecnie w Stanach Zjednoczonych lekarze udzielają porad kobietom w ciąży, które ukończyły 35. rok życia, o związanym z wiekiem ryzyku posiadania płodu z zespołem Downa. Te kobiety otrzymują następnie amniocentezę (lub próbkowanie kosmówkowe) i analizę chromosomów jako sposób na wykrycie płodowego zespołu Downa. Praktyka ta rozpoczęła się we wczesnych latach siedemdziesiątych, kiedy stwierdzono, że amniopunkcja jest względnie bezpieczna i analiza chromosomów stała się wiarygodna1. Dostępność tych technik była połączona z dowodami, że ryzyko zespołu Downa wzrastało równomiernie wraz z wiekiem matki2. Czytaj dalej Ograniczenie potrzeby amniopunkcji u kobiet w wieku 35 lat lub starszych ze wskaźnikami surowicy do badań przesiewowych